„Ostatnia wieczerza” Leonarda zaczęła się rozpadać jeszcze za jego życia. Zamiast fresku, czyli malowania na mokrym tynku, Leonardo wybrał własną technikę na suchej ścianie, bo pozwalała mu pracować powoli i poprawiać. Farba słabo trzymała się muru i łuszczyła się już po kilkudziesięciu latach. Mnisi z mediolańskiego klasztoru też nie pomogli: w 1652 roku wybili w ścianie drzwi i odcięli przy tym Chrystusowi stopy. Kolejne renowacje odsłaniały więcej Leonarda, ale i więcej ubytków. Arcydzieło o kruchej technice przetrwało właściwie na przekór wszystkiemu.
Ciekawostki o sztuce. Zaglądaj często — zawsze znajdziesz tu coś ciekawego.